Gedragen door oeroude historie

Frans wandelde door Nobelhorst en stuitte op een belangrijke levensles.

Vanuit mijn woning in Tussen de Vaarten Zuid is het een klein stukje naar Nobelhorst: even over het bedrijventerrein, onder de snelweg door en ik ben er. Een stukje dat ik graag en frequent loop, met mijn partner en onze twee honden. Die kunnen dan lekker hollen. Ik niet. Ik hol niet. Ik wandel. En denk na.

“Ik hol niet. Ik wandel. En denk na.”

Elke week geef ik mijn yogalessen rondom een thema, een uitgangspunt geïnspireerd door oeroude yogageschriften, maar met een verrassende actualiteit. Zoals onlangs over de drie basisenergieën van de natuur. Alles in en om ons heen staat in het teken van stilstand, beweging en ritme of harmonie, krachten die in verschillende verhoudingen voorkomen. Lucht is voortdurend in beweging, terwijl een steen vooral stilstand is. In ons dagelijkse leven overheerst de dynamiek van rennen, vliegen en jachten. Veel mensen missen de mogelijkheid (of vaardigheid?) om balans te vinden tussen hollen en stilstaan, om de harmonie op te laten komen.

NobelhorstNobelhorst is een nieuwe wijk van Almere en ontstaat voor een groot deel door eigen initiatieven van bewoners en ondernemers.

Daarover liep ik te denken op onze zondagse wandeling door Nobelhorst, kijkend naar de halfverharde weg onder mijn voeten. Pas toen viel het mij op hoeveel kiezels er in die verharding zijn gebruikt. Op het stuk weg langs het maïsveld, een meter of vijf breed, honderden meters lang, moeten het al gauw tienduizenden stenen zijn. En ik dacht aan het ontstaan van deze kiezels, lang geleden. Duizenden, tienduizenden jaren geleden. Doorgaans loop ik zonder er acht op te slaan op zo’n ondergrond, malend over muizenissen van alledag, zonder me te beseffen dat ik word gedragen door oeroude historie, door iets dat er al lang was voor ik op deze wereld kwam kijken en wat er nog heel lang zal zijn als ik weg en vergeten ben.

Het maakte mij mild tegenover de dynamiek in en om mij heen. Het maakte mij bescheiden, want mijn beroeringen in het hier en nu vallen in het niet bij het grotere geheel. Juist dat inzicht deed me genieten van het moment, van de over elkaar buitelende honden, die vrolijk kwispelend en blaffend hun bestaan op aarde vieren. Blijmoedig en niet belast met het gevoel belangrijk gevonden te willen worden.

>> Volg Nobelsleven ook op FacebookInstagram of Twitter

>> Wil je de beste verhalen van Nobelsleven één keer per maand automatisch in je inbox? Laat dan onderaan dit artikel je e-mailadres achter.

Plaats hieronder je reactie